Bogumił Paszkiewicz

Paweł Brodowski

Dziennikarz, wydawca, legenda Hybryd, Stodoły i Tygmontu – odszedł 15 sierpnia 2026 roku.

Bogumił Paszkiewicz urodził się w Brześciu nad Bugiem 18 kwietnia 1939 roku. Był rówieśnikiem Wojtka Karolaka i Zbyszka Namysłowskiego. Dzieciństwo i lata szkolne spędził w Bielsku Podlaskim, pod opieką matki – nauczycielki, ojciec po wojnie wyjechał na Zachód. Po maturze Bogumił przeniósł się do Warszawy.

Studiował na Uniwersytecie Warszawskim prawo i dziennikarstwo – przez 15 lat, był „wiecznym studentem”, studiów nie ukończył. Od 1962 roku pracował jako dziennikarz specjalizujący się w tematyce kulturalnej (m.in. „Sztandar Młodych”, „Itd.”, „Nasz Klub”, „Stolica”), przez długi czas związany był z Krajową Agencją Wydawniczą oraz wydawnictwem Rzeczpospolita.

Zadebiutował literacko w wieku 79 lat tomikiem wierszy „Cwana panienka z Juraty – 69 limeryków freewolnych” (2017), po którym wydał kolejne zbiorki „Cztery damy z Jokohamy”, „Jaka jesteś – imiona pań frywolnych”.
Bywalec klubów jazzowych, koneser jazzu, znawca jego historii, gawędziarz, smakosz, dusza towarzystwa.

Kilka lat temu nagle zniknął, odizolował się od swoich przyjaciół, klubów, muzyki... Przebywał w domu opieki w Konstancinie, następnie w Szymanowie, skąd na dziesięć dni przed śmiercią przewieziony został do szpitala w Piasecznie – gdzie zmarł. Miał 87 lat.

Pożegnanie miało miejsce 24 sierpnia na warszawskiej Woli. Podczas ostatniej drogi towarzyszyła zmarłemu muzyka jazzowa, tym razem w wykonaniu duetu puzon-trąbka. Po mszy pogrzebowej w kaplicy Halpertów, Dymitr Markiewicz i Mark Shepherd zagrali On the Sunny Side of the Street – wybór standardu właściwy, bowiem przed chwilą przestał padać deszcz, a Bogumił przeszedł już na słoneczną stronę ulicy. Przy grobie dorzucili nowoorleańską wiązankę St. James Infirmary i Just a Closer Walk with Thee, a na sam koniec, już w bardziej pogodnym tonie When the Saints Go Marching In.