David Clayton-Thomas

Paweł Brodowski

Kanadyjski wokalista, frontman zespołu Blood, Sweat & Tears zmarł 24 czerwca 2026 roku w Toronto.

Był jednym z najwybitniejszych wokalistów przełomu lat 60. i 70. Miał „czarny”, ochrypły głos, śpiewał z ekspresją muzyki soul, feelingiem bluesa i finezją jazzu.

Przyszedł na świat 13 września 1941 roku w Kingston Up Thames w hrabstwie Surrey, w Wielkiej Brytanii, jako David Henry Thomsett. Był synem kanadyjskiego żołnierza, który brał udział w II wojnie światowej i angielskiej pianistki. Po wojnie rodzina przeniosła się do Toronto.

Miał trudne dzieciństwo, w młodzieńczych latach wiele czasu spędził na ulicy i w zakładach poprawczych. Na dobrą drogę wyszedł dzięki pasji do muzyki. Nauczył się grać na gitarze, imponował swoim potężnym, surowym głosem. Już na początku lat 60. występował w klubach w Toronto i okolicach pod własnym nazwiskiem, które zmienił na Clayton-Thomas. Przyjaźnił się z Joni Mitchell i wokalistą Ronnie’m Hawkinsem, śpiewał gościnnie z jego zespołem The Hawks, który wkrótce został stałą grupą Boba Dylana.

Za namową Johna Lee Hookera pojechał razem z nim na wspólne występy w klubach Nowego Jorku. Podczas jednego z takich koncertów usłyszała go Judy Collins, która wiedząc, że Bobby Colomby, perkusista zespołu Blood Sweat & Tears, poszukuje nowego wokalisty, poleciła mu Claytona-Thomasa. B, S & T, którzy mieli już za sobą debiutancki album „Child Is Father To The Man”, rozstali się właśnie ze swoim założycielem i liderem, wokalistą i keyboardzistą Alem Kooperem i montowali nowy skład. Clayton-Thomas zajął jego miejsce i w ten sposób wpisał się do historii. Nagrany z jego działem album zatytułowany po prostu „Blood, Sweat & Tears” rozszedł się w nakładzie 10 milionów egzemplarzy, przyniósł zespołowi pięć nagród Grammy, jedną z nich otrzymał Clayton-Thomas w kategorii „najlepsze męskie wykonanie wokalne”.

Blood Sweat & Tears katapultowali do sławy, wystąpili na festiwalu Woodstock, koncertowali w najsłynniejszych salach na świecie. W 1970 roku pod auspicjami Departamentu Stanu wyruszyli na trasę po Europe Wschodniej, za Żelazną Kurtynę, do Rumunii, Jugosławii i Polski. Dali trzy, wspominane do dziś, koncerty w warszawskiej Sali Kongresowej. Fakt sponsorowania trasy przez Departament Stanu (powiązania z C.I.A.) odebrany został w pewnych kręgach w USA bardzo krytycznie. Kulisy tej historii zostały nagłośnione w filmie dokumentalnym „What the Hell Happened to Blood, Sweat & Tears?” z 2023 roku. Clayton nagrał z B, S & T jeszcze dwie kolejne płyty, ale w 1972 roku opuścił zespół, by poświęcić się karierze solowej.

W latach 1972 - 73 wydal trzy autorskie płyty, powrócił do zespołu na krótko w 1974. Kolejne własne płyty nagrywał w latach 1977 - 2019. Było tych albumów czternaście, ale żaden nie odniósł komercyjnego sukcesu. W 1995 roku Blood, Sweat & Tears z Claytonem-Thomasem wystąpili w tej samej warszawskiej Sali Kongresowej jeszcze raz, ale koncert okazał się już tylko wspomnieniem dawnej świetności. W 2010 roku Clayton-Thomas opublikował autobiografię pt. „Blood, Sweat and Tears”. Żył 84 lata.