Dolly Parton

Marek Garztecki

Legendarna amerykańska piosenkarka i kompozytorka zmarła 28 sierpnia 2026 roku.

Dzięki sprzedaży ponad100 milionów płyt zaliczana jest do najpopularniejszych artystów w historii. Urodzona 19 stycznia 1946 r. w biednej, wielodzietnej rodzinie, była też aktorką i kobietą biznesu, słynęła z prowadzenia szeroko zakrojonych akcji charytatywnych.

Nazywano ją „Królową Country Music”, ale jej artyzm przekraczał wszelkie granice stylistyczne, jakie istnieją w muzyce. Świadczą o tym niezliczone „covery” jej kompozycji nagrywane przez najsłynniejsze wokalistki i wokalistów dosłownie wszystkich stylów wykonawczych jak Norah Jones (The Grass Is Blue), Emmylou Harris (To Daddy), Me’shell Ndegeocello (Two Doors Down), nie wspominając już Whitney Houston, której wersja I Will Always Love You plasuje się w czołówce rankingu przebojów wszechczasów.

Największy przebój Dolly Parton, Jolene, znalazł się na płycie „Country For Old Men” Johna Scofielda. Nora Jones była też wieloletnią przyjaciółką Dolly – obie wokalistki występowały też czasem razem, między innymi na gali Country Music Awards w 2003 roku. Nora, Dolly oraz Lee Ann Womack nagrały też wspólnie słynny protest-song Where Have All the Flowers Gone. Nawiasem mówiąc, to ostatnie nagranie świadczy o tym, jakim nieporozumieniem jest, lansowana już po jej śmierci, identyfikacji artystki z konkretnym nurtem politycznym.

O głęboko humanistycznych poglądach Dolly Parton świadczą słowa jej dwóch innych, wielkich przebojów: 9 to 5 i Coat of Many Colours, obu dotyczących problemów zwykłych, niezamożnych ludzi. Szczególnie ten drugi, opisujący upokorzenia, jakie w dzieciństwie doznawała od bogatszych koleżanek w szkole, po prostu chwyta za serce. Jednak wszystko powyższe, jak też niezliczone nagrody muzyczne i aktorskie, jakie otrzymała, traci znaczenie, gdy się posłucha jej nagrań, szczególnie tych dokonanych na żywo. Śpiew Dolly Parton to uczucia i prawda życia w najbardziej przekonywającej postaci – po prostu bez-przymiotnikowa sztuka.