Ewa Łukasik

Krzysztof Karpiński

Po ciężkiej chorobie zmarła 27 lipca 2025 roku towarzyszka życia Mieczysława Kosza.

Poznali się w końcu lat 60. Utrzymywali stały kontakt, wyjeżdżali na wakacje. Towarzyszyła mu na każdym kroku. Wprowadzała na estrady sal koncertowych i pomagała zająć miejsce przy fortepianie.

Z Ewą Łukasik nawiązałem kontakt już po śmierci artysty. Opowiadała o jego ogromnej wrażliwości, człowieku utalentowanym, szlachetnym i troskliwym, przekonanym, że jeszcze za jego życia medycyna osiągnie takie postępy, że odzyska wzrok. Chciał pokonywać ograniczające go bariery, dlatego też chodzili do kina i teatru. Relacjonowała mu przebieg akcji, jeżeli było to potrzebne. Kiedyś zwiedzali katedrę oliwską. Dotykał wtedy rzeźb i konfesjonałów opowiadając, jak je sobie wyobraża. Był towarzyski i łatwo nawiązywał kontakty. Wyjeżdżali do jej rodziny na Podlasie. Kiedy mieszkał w Alejach Jerozolimskich, a ona pracowała w pobliżu przy Towarowej, często go odwiedzała. Rozpoznawał ją już po odgłosach kroków. To ona zapamiętała, że skomponował utwór Ikar (niezapisany i nigdy nienagrany), który wielokrotnie wykonywał. Dzięki niej wiemy, że w ogóle powstał.

Istnienie związku z Ewą Mietek Kosz upamiętnił już na samym początku znajomości tworząc dedykowaną, oczywiście jej, romantyczną kompozycję For You. Utwór o walorach kolorystycznych, ale i wahających się nastrojach i zróżnicowanej dynamice nagrany został na jego najważniejszej płycie „Reminiscence”, wydanej w kultowej serii Polish Jazz.

Była też ostatnią osobą, która rozmawiała z nim tuż przed jego tragiczną śmiercią w czwartek 31 maja 1973 r. Nie miała żadnych wątpliwości, że był to nieszczęśliwy wypadek.

Ewa Łukasik była starsza od Mietka o sześć lat, przeżyła go o ponad pięćdziesiąt. Odeszła w wieku 87 lat. Pozostawiła pogrążonego w smutku syna Marka, autora konterfektu Kosza zamieszczonego w książce „Tylko smutek jest piękny” mojego autorstwa. Marek Łukasik jest też kostiumografem współpracującym z filmem. Ma na koncie takie obrazy, jak między innymi „Ogniem i Mieczem”, „Quo Vadis” czy „Bitwę Warszawską”.