Gordon Goodwin

Piotr Iwicki

Amerykański saksofonista, pianista, kompozytor, aranżer i bandleader zmarł 8 grudnia 2025 roku w Los Angeles.

Raptem trzy tygodnie przed dniem, kiedy miał na torcie zdmuchnąć 71 świeczek. Powodem śmierci były powikłania po raku trzustki.

Był zdobywcą licznych nagród, a w środowisku fanów i muzyków ceniących wirtuozowski nurt w muzyce bigbandowej (w ujęciu klasycznym) postacią wręcz kultową. Pozostał wierny koncepcji instrumentacji i aranżacji bigbandowych w nurcie, do którego przyzwyczaili nas mistrzowie późnej ery swingu.

Jego charakterystyczne frazy trafiały do ścieżek dźwiękowych kinowych i telewizyjnych hitów. Jak sam wspomniał w jednym z wywiadów, w swojej muzyce chciał nieść światło, pozytywnego ducha radości. I nie były to czcze słowa. Zarówno jego kompozycje, jak i aranżacje tematów cudzych miały w sobie energię i witalność. W pewien symboliczny sposób jego styl był antytezą impresjonistyczno-modernistycznych koncepcji Marii Schneider. Choć oczywiście kolejne dokonania obojga były kamieniami milowymi nagradzanymi najważniejszymi laurami z Grammy na czele.

Był również mentorem, prowadzone przez niego kursy mistrzowskie cieszyły się wysoką frekwencją. Wprawnie łączył klasyczny swing z wycieczkami w rejony funku, fusion, r’n’b i soulu. Współpracował z takimi artystami jak Johnny Mathis, Ray Charles, Natalie Cole czy Christina Aguilera.

Stworzył Big Phat Band, który w muzyce orkiestrowej był fenomenem porównywalnym z wirtuozerią i finezją Elektric Bandu Chicka Corei.

Urodził się 30 grudnia 1954 roku w Wichita, Kansas. Grać zaczął w wieku pięciu lat. Już wówczas komponował piosenki a w siódmej klasie sięgnął po saksofon. Pierwszą bigbandową kompozycję Hang Loose napisał jako 13-latek!. Studiował na California State University w Northridge (absolwent 1981), tam napisał pierwszą ścieżkę dźwiękową do filmu „Attack of the Killer Tomatoes” (1978). Wówczas trafił do big bandu Louie’ego Bellsona.

Lata 90. to praca u boku pianisty i bandleadera Johnny’ego Mathisa. Z Big Phat Band nagrał 10 płyt, zdobył 22 nominacje do Grammy zwieńczone statuetkami za album „Life In The Bubble” (2014) oraz za standard On Green Dolphin Street w kategorii Best Instrumental Arrangement (2012). Skład personalny orkiestry i jej goście to istna encyklopedia współczesnego jazzu. Skomponował muzykę i stworzył aranżacje do ponad 80 produkcji filmowych i telewizyjnych (m.in. do „Star Treka”, seriali Spielberga czy produkcji Disney Pixar – „Iniemamocni”, „Ratatouille” i „Król Lew”).

Jest autorem pięciu systemów metodologii dla muzyków – play-along, skupiających się na istocie współgrania i szukania wspólnego języka i radości w muzyce. Inną ciekawą koncepcją było nagrywanie tej samej kompozycji w kilku (nawet pięciu) różnych wersjach po to, aby każdy ze znamienitych solistów mógł pokazać swój kunszt w improwizacjach. W samych superlatywach mówili o nim: Quincy Jones, Dave Grusin, Johnny Mandel i Sammy Nestico.

Odszedł wspaniały, komunikatywny, uroczy i radosny człowiek. Gościł w Warszawie na Szalonych Dniach Muzyki (2014). Przyjaźnił się z szefem big bandu UMFC – Piotrem Kostrzewą, cenił i chwalił grę perkusisty i aranżera, Wojtka Kostrzewy.