Irena Jagiełka

Ekscentryczna trębaczka i gitarzystka basowa odeszła 21 lutego 2026.

Grała także na  gitarze i  fletach, była od wielu lat nieodłączną częścią awangardy polskiego jazzu, rocka, a także performansu. Początki jej działalności sięgają lat 70., kiedy to pojawiła się w środowisku, od razu zwracając uwagę swoją niebanalną osobowością, urodą, a także stylem bycia.

Jak wspomina Krzysztof Kaman Kłosowicz, legenda wrocławskiego undergroundu:„Irenkę poznałem w nietypowych okolicznościach – wtedy w kręgach hipisowskich jedną z najważniejszych postaci był Jerzy Stajszczyk pseudonim Bizon, który zresztą potem wyemigrował do Stanów i trafił na karty polskiej literatury – w sztuce Janusza Głowackiego ‘Antygona z Nowego Jorku’. Gdy byłem w ósmej klasie, zaprowadził mnie do domu na Skarbowcu, gdzie z rodzicami mieszkała Irena i poznał mnie z nią: już wtedy zwracała uwagę swoim niebanalnym wyglądem, grała też nieźle na flecie prostym”.

Debiutowała w żeńskim trio jazzowym Fatum. Występowała na festiwalach  Jazz nad Odrą i Fama. Począwszy od końca lat 70. stała się istotną postacią sceny wrocławskiej i ogólnopolskiej. Liczne składy, w których się udzielała, były mimo swego efemerycznego charakteru ważnymi elementami rodzącego się wówczas niezależnego ruchu artystycznego. Pojawiała się ze swoją charakterystycznie brzmiącą trąbką w kręgu awangardy jazzowej stając obok tak ważnych postaci jak Andrzej Przybielski czy Tomasz Stańko, którego przez pewien czas była muzą.

Drugą dziedziną jej aktywności był rock i reggae, którego to nurtu najwyższą emanacją była jej współpraca z Kamanem i dwoma legendarnymi jego zespołami: Big Bit i Miki Mousoleum.

Osobnym kierunkiem jej aktywności były happeningi i wynikające z nich spontaniczne działania, które czasem przeszły do anegdoty, jak np. dołączenie się z trąbką do koncertu grupy Maanam czy nawet Milesa Davisa (!) w sali Kongresowej PKiN w 1988 r. Prowadziła życie niezależne, twórcze i wyzwolone, podróżowała po Polsce i Europie, zapisując się trwale w historii najbardziej czystego artystycznie i kreatywnego nurtu polskiej kultury. Urodziła się we Wrocławiu 20 sierpnia 1959 roku, odeszła 21 lutego 2026 po długiej i ciężkiej chorobie.

Wojciech Konikiewicz