John Hammond, Jr

Zbyszek Jędrzejczyk

Amerykański gitarzysta i wokalista, legenda bluesa, zmarł w Jersey City, w stanie New Jersey, 28 lutego 2026 roku.

Urodził się w Nowym Jorku 13 listopada 1942 roku. Był synem legendarnego producenta płytowego i entrepreneura Johna Hammonda, który do historii muzyki rozrywkowej przeszedł jako niezwykle rzutki, o wyjątkowej intuicji odkrywca talentów zarówno w środowisku jazzowym, jak i folkowym oraz bluesowym. Dzięki niemu świat otrzymał takich artystów jak Bessie Smith, Benny Goldman, Count Basie, Aretha Franklin, Bob Dylan, Leonard Cohen, Bruce Springsteen, Stevie Ray Vaughan czy… Adam Makowicz, który był ostatnim jego odkryciem.

Nic dziwnego, że dorastający w atmosferze takiego domu młody John Paul Hammond, oddał się całkowicie muzyce już we wczesnej młodości. Nawet drugie imię nadano mu z pobudek muzycznych, w hołdzie dla czarnoskórego śpiewaka Paula Robesona. Nauczył się grać na gitarze i harmonijce jeszcze w szkole średniej, a szlifował te umiejętności słuchając płyt, głównie ze zbiorów ojca. Bezpośrednio przyczyniło się do tego nagranie „Jimmy Reed Live At Carnegie Hall”. Ojciec często zabierał młodego Johna na rozmaite ciekawe koncerty, w większości występy czarnoskórych wykonawców w Apollo Theater w Harlemie.

Debiut płytowy Hammonda datuje się na rok 1961 – wtedy wytwórnia Vanguard wydała jego pierwszy album. W połowie lat 60. już intensywnie koncertował, m.in. w Los Angeles. Zamieszkał w nowojorskim Greenwich Village, gdzie regularnie występował albo sam z gitarą i harmonijką, albo z zaprzyjaźnionymi muzykami, których gromadziło się wokół niego coraz więcej.

Doszło tam nawet do niecodziennego w historii bluesa i rocka zdarzenia. Oto jako jedyny z ówczesnego świata muzycznego miał w swym zespole na raz dwóch „niezłych” gitarzystów, z którymi występował przez pięć dni w Gaslight Cafe. Byli to Eric Clapton i Jimi Hendrix, który został zauważony przez Chasa Chandlera, kiedy właśnie grał w zespole Johna!

Coraz częściej do współpracy pozyskiwał wspaniałych muzyków, jak Duane Allman, Mike Bloomfield czy JJ Cale. Zapraszali go do wspólnego grania John Lee Hooker, Roosevelt Sykes, Muddy Waters, Dr. John czy Charlie Musselwhite. Do swoich sukcesów zaliczał Hammond przedstawienie nowojorskiej grupie The Band (dawniej The Hawks) Boba Dylana, na skutek czego muzycy ci postanowili razem nagrywać i wyruszyli na trasę koncertową, która zaowocowała albumem „Before The Flood”.

W roku 1970 napisał i nagrał muzykę do filmu „Little Big Man” Arthura Penna z Dustinem Hoffmanem w roli głównej. Wziął udział jako gospodarz w brytyjskim filmie dokumentalnym „Search for Robert Johnson” z roku 1992. Wydał 34 płyty, na wielu z nich pojawiają się znakomici goście, na przykład na u albumie „Triumvirate” występują z nim Dr. John i Mike Bloomfield. Na płycie „Frog For Snakes” można usłyszeć samego Roosevelta Sykesa, a na „Hot Tracks” zespół The Nighthawks. Krążek „Got Love If You Want It” z roku 1994 wyprodukował (i na nim zagrał) J.J. Cale, a w 1995 ukazały się nagrania z Dukiem Robillardem pod tytułem „Fund True Love”. Uznanie przyniósł mu solowy album „Live” z roku 1983, a wielkie zainteresowanie wzbudziła płyta „Wicked Grin” z roku 2001, która jest zapisem wspólnego projektu z przyjacielem Tomem Waitsem, na której John śpiewa utwory Waitsa w konwencji wiejskiego bluesa.

John Hammond był uhonorowany wieloma prestiżowymi nagrodami. W 1984 roku otrzymał nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Tradycyjny Album Bluesowy Roku. Do „Blues Hall Of Fame” został wprowadzony w roku 2011.

Nie zważając na swe pochodzenie z bogatej, wręcz arystokratycznej rodziny, do ostatnich dni pozostawał niestrudzonym muzycznym wędrowcem, koncertującym w klubach, na estradach i festiwalach całego świata. Żył 83 lata.

Prywatnie był niezwykle ujmującym, bezpośrednim i radosnym człowiekiem. Znajomość i niezwykłe rozmowy z Johnem o bluesie poczytuję sobie za wielki zaszczyt, a kilkukrotna współpraca pozostawiła w mej pamięci jak najlepsze wspomnienia.