Krystian Brodacki

Paweł Brodowski

Jeden z najwybitniejszych polskich krytyków jazzowych zmarł 12 grudnia 2025 roku, w szpitalu w Wyszkowie. Miał 88 lat.

Dziennikarz, publicysta, autor książek, pianista, konferansjer, menedżer kultury, historyk, pisarz, wydawca, fotograf, podróżnik.

Urodził się w Krakowie 23 lipca 1937 roku. Ukończył Politechnikę Krakowską i Studium Dziennikarskie UW. Autodydakta muzyczny. W latach 1971 - 1978 był kierownikiem artystycznym i organizacyjnym zespołu Asocjacja Hagaw. W latach 1976 - 1977 pełnił funkcję przewodniczącego Sekcji Krytyków Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego, w okresie 1982 -1986 był wiceprezesem PSJ.

W 1983 r. wydał antologię „Polskie ścieżki do jazzu” (wybór i opracowanie artykułów różnych autorów poświęconych muzyce jazzowej, publikowanych w polskiej prasie w latach 40.i 50.), w 1984 monografię „Follow Namysłowski. 25 lat na jazzowej scenie” (jedynej książki poświęconej Zbigniewowi Namysłowskiemu). Autor nieocenionej, dogłębnej „Historii jazzu w Polsce” (PWM, 2010), autor rozdziału o polskim jazzie w monumentalnej „History of European Jazz” wydanej w języku angielskim nakładem oficyny Equinox w Londynie (2018).

Zainicjował i prowadził w latach 1983 - 1991 Jazz Film Salon, jedyny na świecie konkurs filmów o tematyce jazzowej (Łódź, Wrocław, Warszawa). Na ośmiu edycjach zaprezentował na ekranie ok. 300 filmów dokumentalnych i fabularnych z całego świata.

Jako publicysta muzyczny współpracował z miesięcznikiem „Jazz” (1967 – 1971), od 1968 roku z magazynem JAZZ FORUM, w latach 1986 – 1994 był zastępcą redaktora naczelnego. Opublikował w JF dziesiątki, jeśli nie setki artykułów – wywiady z największymi muzykami i osobistościami jazzu (m.in. Chick Corea, Herbie Hancock, Gil Evans, Ahmad Jamal, Horace Silver, Wayne Shorter, Curtis Fuller, Lee Konitz), relacje festiwalowe, raporty z podróży zagranicznych, głównie z Włoch, dokąd jeździł latem co roku. W 1984 roku zorganizował wielką prezentację polskiego jazzu na Umbria Festival w Perugii. Był miłośnikiem Włoch i kultury włoskiej.

Pod szyldem Agencji Wydawniczej PSJ wydał serię zeszytów nutowych z kompozycjami m.in. Zbyszka Namysłowskiego, Krzesimira Dębskiego, Zbigniewa Jaremko, Jarka Śmietany, a także I Tom „Historii Jazzu” Andrzeja Schmidta (Tom II wydały Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, TOM III – Lemat – Srebrna Media)

Prowadził także audycje jazzowe i inne (np. „Rzeczpospolita Narodów”) w Programach I i III PR oraz w Radiu Kraków. Był jednym z niewielu polskich krytyków, który nie tylko pisał i opowiadał o jazzie, ale także ten jazz grał, a nawet i śpiewał, co demonstrował na autorskich recitalach, udzielał się na jam sessions (nie tylko w Polsce).

Współpracował jako publicysta także z różnymi innymi, nie tylko muzycznymi periodykami, jak „Tygodnik Solidarność” czy „Musica Jazz” (Mediolan). W 2002 r. opublikował album swych fotografii „Święte Znaki”.

W latach 70. współredagował pismo „U Progu”. W 1980 r. założył w redakcji „Przeglądu Technicznego” koło „Solidarności”. Po transformacji ustrojowej publikował m.in. w „Czasie Krakowskim”, „Gazecie Polskiej” i „Niedzieli”, a przede wszystkim w „Tygodniku Solidarność”. Zanim powstał IPN przypominał czytelnikom ważne postaci oporu antykomunistycznego z kraju i emigracji. Z prof. Wojciechem Narębskim nagrał piosenki śpiewane w Armii Andersa.

Pochowany został 16 stycznia 2026 roku na Powązkach Wojskowych w Warszawie. Podczas uroczystości w Domu Pogrzebowym żegnał Krystiana nowoorleańską muzyką zespół The Dixie Fellows Jerzego Więckowskiego oraz wokalista Janusz Szrom.

Krystian Brodacki pozostawił wielki, niepodważalny dorobek. Polski jazz poniósł bolesną stratę. Rodzinie składamy wyrazy współczucia.

Żegnaj, Krystian!

<br>

<br>