Chopin Project

Dead Composers Club

Trzon Dead Composers Club tworzy dwóch Amerykanów – saksofonista Noah Preminger i perkusista Rob Garcia, którzy w perspektywie zamierzają interpretować kompozycje wybitnych przedstawicieli klasyki. Niniejszy projekt jest pierwszą propozycją w serii. Do realizacji tego zamierzenia dokooptowano gitarzystę Nate’a Radleya i kontrabasistę Kima Cassa. Erudyta Preminger jest wychowankiem Dave’a Liebmana, a Garcia pobierał nauki u Adama Nussbauma. Obaj liderzy kwartetu współpracowali w różnych stylistykach z czołowymi postaciami sceny amerykańskiej i każdy ma na koncie po kilka nagranych płyt autorskich.

W Polsce pojawiła się już pokaźna liczba jazzowych projektów Chopinowskich. Również za granicą nagrano albumy dedykowane twórczości naszego wielkiego kompozytora: m.in. Klazz Brothers – „Chopin Lounge” czy Makoto Ozone – „Road to Chopin”. Niniejszy projekt nie jest więc za granicą „pionierski” i może głównie zainteresować kolekcjonerów jazzowych interpretacji muzyki Chopina. Z punktu widzenia warsztatowego płyta jest na wysokim poziomie, natomiast fani jazzu i Chopina mogą mieć zastrzeżenia co do przyjętej formy prezentacji.

Twórczość naszego mistrza to przede wszystkim eksplozja piękna i emocji ukrytych w trudnych do zagrania zapisach nutowych. Cały jej urok ujawnia się najbardziej wyraziście, gdy jest zaprezentowany na fortepianie. Może wirtuoz gitary byłby w stanie próbować się z tą materią zmierzyć. Jednakże saksofonista w roli wiodącej wydaje się być tu na pozycji przegranej.

Na całej płycie kwartet Dead Composers Club wypowiada się konsekwentnie w postbopowym stylu ocierając się momentami o łagodną formę free. Kluczową rolę pełni brzmiący pastelowo saksofonista kreśląc tematy bez werwy, mało wyraziście i w uproszczonej formie. Podobnie brzmiący gitarzysta wtóruje mu unisono lub też podkłada proste figury harmoniczne, wyraźniej zabiera głos dopiero w partiach solowych. Gra kontrabasisty i perkusisty dobrze pasuje do przyjętej formy wypowiedzi, która najbardziej może kojarzyć się z klubowym graniem. Najbardziej barwnie w repertuarze wypadły prezentacje nokturnów. W całości jest jednak za mało twórczego fermentu, a za wiele melancholii.

Autor: Cezary Gumiński