Fogg pieśniarz Warszawy

Młynarski - Masecki Jazz Camerata Varsoviensis

„Mieczysław Fogg, jako ktoś więcej niż śpiewak, ale właśnie jako ikona skupiająca w sobie najróżniejsze aspekty – przy pomocy której można opowiedzieć o historii i przybliżyć ją młodym ludziom” – mówi w jednym z wywiadów promujących nową płytę Jan Młynarski.

Album otwiera swoim klasycznie brzmiącym barytonem młody, utalentowany Szymon Komasa interpretując ówczesną reklamówkę wytwórni „Syrena Electro” A ja sobie gram na gramofonie. Na płycie można go będzie jeszcze usłyszeć w dwóch kolejnych hitach: Tango Milonga oraz Młodym być i więcej nic. W okresie międzywojennym, do którego odnoszą się twórcy materiału, podobny wzorzec wokalistyki (wraz z całym artykulacyjnym arsenałem wywodzącym się z kanonów brzmienia belcanto) był naturalnym efektem procesu „transplantacji” śpiewaków klasycznych z ich naturalnego środowiska wprost do muzyki tanecznej, czy – jak kto woli – rozrywkowej.

Nie inaczej rzecz miała się z męskimi zespołami wokalnymi typu „rewelers”, zasilanymi przez „klasyków”, których kolejnym atutem cechującym brzmienie wokalnej muzyki tamtych lat stał się falset. Ten kolor na płycie został fantastycznie uchwycony w utworach Argentyna oraz Polowanie na tygrysa, dodatkowo „napędzonego” pianistyczną ekwilibrystyką Marcina Maseckiego.Ten ostatni (doskonale wyczuwający granice wirtuozerskiego ego) jest twórcą aranży, które w mojej opinii – na tyle, na ile znam tego rodzaju repertuar – znakomicie odzwierciedlają ich przedwojenny sznyt. „Moje nowe opracowania piosenek z jego (Fogga – przyp. autora) repertuaru – mówi w tym samym wywiadzie Masecki – to nie jest próba rekonstrukcji historii, lecz dialogowanie z nią poprzez pryzmat współczesnego krajobrazu muzycznego”.

W utworze Ja mam czas, ja poczekam pojawia się głos Jana Młynarskiego i już od pierwszych dźwięków wyartykułowanych przez tego croonera odnosi się wrażenie, że swoją przerysowaną manierą wokalną puszcza on do słuchacza „perskie oko”...
Jego „ton” (słyszalny jeszcze w Nic o tobie nie wiem (Coś zrobiła z sercem mem), O-key, Argentyna oraz To ostatnia niedziela) w sposób niemal „onomatopeiczny” nawiązuje do brzmienia wokalistów zasłyszanych na kruchych płytach szelakowych nagrywanych w okresie, w którym rodziły się piosenki Fogga. Dodatkowo stosowana przez niego hiperartykulacja samogłosek nosowych („ę” oraz „ą”) wraz z rozkołysanym wibrato, oscylującym w zakresie tercji małej ostatecznie utwierdzają słuchacza w przekonaniu, że oto – pół żartem, pół serio – nastał czas na muzyczną podróż w czasie.

Całkiem serio natomiast brzmią pozostali goście, zaproszeni na wycieczkę w przeszłość. Do najciekawszych z nich należy naturalna w wyrazie oraz brzmieniu Agata Kulesza. Siłą jej interpretacji (oprócz walorów wokalnych) jest nacisk na znaczenie treści którą opowiada (Ameryka), oraz rolę, w którą się wciela (Może kiedyś, innym razem).
W piosence o pełnometrażowym intro (zgodnie z zasadami przedwojennych aranży), zapowiadającym temat Związane mam ręce, usłyszeć można lirycznie brzmiącą Joannę Kulig, zaś w Warszawo ma (oryg. Mein Sztetełe Bełz) Barbarę Kingę Majewską. Na płycie pojawia się jeszcze jeden głos męski, należący do Piotra Zabrodzkiego, który swoją nadinterpretacją „przedwojnia” w Piosence o mojej Warszawie uderza w podobną wokalną „nutę”, co Młynarski.

Dobór samych kompozycji wypełniających płytę nie jest dziełem przypadku. Oprócz ponadczasowych szlagierów, z którymi zmierzyli się ich interpretatorzy usłyszeć na niej można repertuar, który – jak zapewniają sami liderzy projektu – „nie pochodzi z pierwszych stron gazet”.

Omawiany album jest dowodem na solidnie „przepracowany” materiał genetyczny przedwojennej „stolycy”, który (dzięki poprzednim folkowym formacjom Młynarskiego) został zamieszczony na płytach: „Przyznaj się” (2014) oraz „Noc w wielkim mieście” (2017).

Z całą pewnością stanowi też kolejny krok na drodze do pogłębiania jego pasji, polegającej na śledzeniu i przybliżaniu słuchaczom oraz varsavianistom przedwojennych klimatów „Paryża Północy”. Słuchając starych piosenek w nowym anturażu, dosłownie spacerujemy po jego uliczkach i myślę sobie, że taki właśnie cel przyświeca Młynarskiemu, który mówi, że „kochamy Warszawę, ale tęsknimy za miastem ze starych zdjęć i chcielibyśmy, żeby ono wciąż takie było”^.

Autor: Janusz Szrom