Humanizm

Jazzpospolita

Jazzpospolita to zespół składający się z młodych, lecz już doświadczonych muzyków. Formacja powstała w 2008, a jej założycielami byli Stefan Nowakowski i Wojtek Olesiak. „Humanizm” to ich szósta płyta. Sami muzycy określają swój styl jako połączenie muzyki improwizowanej, psychodelii, post-rocka i nu-jazzu.

Album otwiera Kraina wewnętrzna z ostinatowym, szybkim, syntezatorowym motywem zestawionym ze stonowaną, melodyjną, nastrojową grą reszty zespołu. Kompozycje nie są przewidywalne, a wspomniany syntezator przebija się z ciekawą solówką. W Zmiany znajdziemy psychodeliczne momenty połączone z melodyjną narracją, co tworzy w istocie ciekawą hybrydę. Tytułowy numer rozpoczyna dźwięk fortepianu, nieco brudny, dość prosty, który tworzy przestrzeń dla gitary Przerwy-Tetmajera. Perkusja włącza się dopiero po połowie utworu, wspaniale budując napięcie. Post-rock, o którym wspomina Jazz­pospolita, słychać w Pański paszport to jakiś żart, które rozpoczyna zdecydowane, charakterystyczne brzmienie basu, do którego przyłącza się przesterowana gitara. Końcówka utworu przywołuje klimaty ambientu i rocka progresywnego.

Na płycie znalazły się też dwa utwory z gościnnym udziałem wokalistek. Pierwszy to Combination ze znaną z formacji Sistars Pauliną Przybysz. Soulowy wokal, niebanalny tekst. Zakamarki z Noviką są równie dobrze przemyślaną kompozycją i brzmią przyjemnie, ale nie robią tak silnego wrażenia.

Autor: Mariola Borowska