Wytwórnia: New Sun 014
Akademia Pana Kleksa; Pola Monola + Coca-Cola; Mowa ptaków/Opętanie; Kochać; Tulipan; Rower; Żółte kalendarze; Baby Bump; Pożegnanie z bajką; Diabeł; Meluzyna (czyli historia podwodnej miłości); Panna Nikt
Muzycy: Dominik Strycharski, śpiew, flety proste, elektronika; Joanna Halszka Sokołowska, śpiew, elektronika; Maja Laura Jaryczewska, śpiew, syntezator, fortepian; Grzegorz Tarwid, syntezator, fortepian; Igor Wiśniewski, gitara, elektronika; Kamila Drabek, bas; Jan Pieniążek, perkusja, instr. perkusyjne
Dominik Strycharski to od lat jedna z najważniejszych postaci na polskiej scenie muzyki awangardowej, jazzowej i eksperymentalnej. Jego wszechstronność jest imponująca – rzadko spotyka się artystę, który z równą swobodą porusza się w obrębie instrumentalnych kompozycji, co w odważnych poszukiwaniach z własnym głosem czy w tworzeniu muzyki do spektakli teatralnych. Na swoim koncie ma zarówno nagrania solowe (w tym hołd dla Erica Dolphy’ego), jak i wydawnictwa zarejestrowane z zespołami Dominik Strycharski Core, Pulsarus czy Prophetic Fall. Każdy z tych projektów ukazywał inne oblicze muzyka, który nieustannie redefiniuje własny styl.
Tym razem Strycharski sięga po twórczość Andrzeja Korzyńskiego. To postać pomnikowa – kompozytor muzyki do ponad 100 filmów i seriali, artysta potrafiący z niesłychaną lekkością przekraczać granice gatunków. Korzyński sprawnie operował w sferze muzyki ilustracyjnej, elektroniki oraz popu. Jego współpraca z Andrzejem Wajdą, Andrzejem Żuławskim czy Januszem Morgensternem na stałe wpisała się w kanon polskiej kultury. Jednocześnie był autorem przebojów Ireny Jarockiej, Zdzisławy Sośnickiej oraz Franka Kimono. Warto też pamiętać, że kolejne pokolenia młodych słuchaczy wciąż wychowują się na jego niezapomnianych piosenkach z Akademii Pana Kleksa.
Właśnie ta artystyczna wielowymiarowość stanowi pomost łączący światy Korzyńskiego i Strycharskiego. Lider projektu podszedł do tej spuścizny z szacunkiem, ale też z dużą dozą fantazji i eksperymentalnym zacięciem. Nie jest to zestaw zwykłych coverów, lecz najwyższych lotów reinterpretacja, w której oryginalne melodie stają się punktem wyjścia do budowania nowych struktur dźwiękowych. Wraz z zespołem Akademia Pana Korzyńskiego, Strycharski sięga po utwory o różnym ciężarze gatunkowym – od piosenek takich jak Pola Monola + Coca-Cola, Żółte kalendarze czy Pożegnanie z bajką, po instrumentalny temat Tulipan czy mroczne kompozycje z filmów „Mowa” ptaków i „Opętanie”.
Zespół towarzyszący Strycharskiemu tworzą instrumentaliści mocno osadzeni w nowoczesnym jazzie i muzyce improwizowanej. Głosy Joanny Halszki Sokołowskiej i Mai Laury Jaryczewskiej nadają całości specyficzny, często oniryczny klimat. Grzegorz Tarwid (syntezatory, fortepian) oraz Igor Wiśniewski (gitara) odpowiadają za nowoczesne, gęste brzmienie instrumentów klawiszowych i strunowych. Solidną podstawę rytmiczną zapewnia Kamila Drabek na kontrabasie i gitarze basowej oraz Jan Pieniążek na perkusji. Ich gra nadaje kompozycjom Korzyńskiego nowy, dynamiczny puls, często odbiegający od oryginalnych, dancingowych czy bigbitowych wzorców.
Brzmieniowo album nawiązuje do retro-futurystycznego świata syntezatorów, znanego z oryginalnych nagrań Korzyńskiego, jednak całość zostaje przefiltrowana przez współczesne brzmienia. Flety Strycharskiego, często przepuszczane przez elektroniczne efekty, stają się tu pełnoprawnym instrumentem prowadzącym. Ciekawie wypadają fragmenty, w których zespół dekonstruuje znane tematy – Meluzyna czy Akademia Pana Kleksa zyskują tu zupełnie nową, momentami drapieżną oprawę, która wydobywa z tych kompozycji ukrytą w nich nowoczesność.
„Korzyński Ultimate” to kreatywny i znakomicie zrealizowany hołd dla twórczości Andrzeja Korzyńskiego. Za sprawą Strycharskiego i jego zespołu muzyka ta tętni życiem i nabiera nowego znaczenia. Dialog z tradycją jest w tym przypadku bardzo inspirujący. Muzycy Akademii Pana Korzyńskiego prowadzą go w fenomenalny sposób i na własnych zasadach.
Autor: Piotr Wojdat