Voices Of Human Consciousness

Dorota Piotrowska & Sound Circle

Dawno nie słyszałem płyty tak wielobarwnej klimatem, jak album Doroty Piotrowskiej. Perkusistka, absolwentka Conservatorium van Amsterdam, Instytutu w Groningen, Long Island University oraz The New School for Jazz and Contemporary Music (dyplom w zakresie perkusji jazzowej 2012), która wiele lat mieszkając w Nowym Jorku wchłonęła tamtejszy klimat neo-bopowy, ale dzisiaj znakomicie łączy to ze wszystkim, co cenne we współczesnym jazzie i muzyce improwizowanej.

Jej autorski zespół tworzy międzynarodowy kolektyw muzyków, w którym neo-bop spotyka się z wpływami muzyki latynoskiej, a inspiracje tańcem, Orientem, skandynawskimi klimatami i literaturą przenikają język improwizacji. O szerokich horyzontach artystki najlepiej świadczy fakt, że jest niedoszłą pianistką, dopiero w liceum pierwszy raz zasiadła za bębnami i… zatrybiło.

Co więcej – ma w dorobku licencjat z filologii romańskiej, co ukształtowało jej zdolność narracyjnego myślenia i opowiadania historii poprzez muzykę. Jakby tego było mało, ukończyła studia magisterskie z zakresu stosunków międzynarodowych wColin Powell School for Civic and Global Leadership(Nowy Jork), a swoją wiedzę wykorzystywała m.in. w Sekretariacie Organizacji Narodów Zjednoczonych, pracując przy misjach pokojowych w Afryce Zachodniej.

Swój warsztat szlifowała u boku takich artystów jak Saskia Laroo, Nasheet Waits, Jeremy Pelt, Lonnie Plaxico, Dave Binney, Mike Rodriguez, Benito Gonzalez i Joe Sanders. Jest członkinią projektu European Sisters in Jazz, współpracuje z Ewą Urygą i Cæcilie Norby.

I ta aktywność procentuje na albumie wspomnianym pięknym zróżnicowaniem klimatu. Nawet wewnętrznie takie kompozycje, jak choćby Cambria, mają swoją budowę wyraźnie rozdzieloną. Już samo pojawienie się Grega Osby’ego, luminarza ruchu M-Base, i Hildegunn Øiseth, która o trąbce zdaje się wiedzieć wszystko, niejako doprowadza do ostrego zakrętu. Ale jeśli ktoś lubi radykalne zmiany klimatu, to wystarczy przeskoczyć do Circle, moim zdaniem wręcz kwintesencji europejskości w jazzie, gdzie zniewala frazowanie jej trąbki, spójne z ludzkim śpiewem, przywodzące na myśl styl Arve Henriksena.

Fenomenalnie wypada to w demonicznym Lothlorien. Jak przypuszczam, Norweżka gra tu na bawolim rogu (bukkehorn). Bardzo cenię ten rodzaj estetyki. Podobnie jak swobodę w operowaniu rytmem i czymś na kształt polimetrii, jak choćby w Upon, czy scalenia jazzu z Orientem w
Saba H²O. I wreszcie Spark, w którym, jak w lustrze, przeglądają się Jazz Messengers Arta Blakeya (popis całego zespołu z lekkim skupieniem na kontrabasie, trąbce i saksofonie). Jest też czas na totalne wyciszenie (Circle I), ale jest też przeciwległy biegun – jak choćby w Psychomachii z intrygującym solem fortepianu.

Jakość nagrania płyty jest znakomita, a w szczególności słychać to w potędze kontrabasu i krystalicznej w każdym szczególe perkusji. Piotrowska doskonale operuje barwami talerzy. To dobra szkoła nieodżałowanego Jacka DeJohnette’a.

Autor: Piotr Iwicki