George Duke

Słynny amerykański pianista, mistrz klawiatur i syntezatorów, kompozytor, aranżer i producent zmarł 5 sierpnia 2013 r. w Los Angeles. Miał 67 lat. Cierpiał na przewlekłą białaczkę limfatyczną. Rok wcześniej zmarła na raka jego żona Corine.

Duke był artystą wszechstronnym o otwartym podejściu i rozległych zainteresowaniach, przełamując w swojej twórczości zastane kategorie. Z taką samą pasją grał jazz konwencjonalny, jak i fusion, funk, r & b, latino, rock i pop. Przyszedł na świat 12 stycznia 1946 w San Rafael, niedaleko San Francisco. Wychował się słuchając muzyki gospel w kościele Baptystów. Już w czasach szkolnych prowadził trio jazzowe, które akompaniowało Alowi Jarreau. W 1967 Duke ukończył San Francisco Music Conservatory, dwa lata później rozpoczął współpracę z Jean-Luc Pontym, a następnie na pięć lat związał się z grupą Mothers of Invention Franka Zappy. W zespole Ponty’ego grał na fortepia¬nie, u Zappy głównie na syntezatorach. W międzyczasie przez rok (1971 - 72) był członkiem kwintetu Cannonballa Adderleya.

W drugiej połowie lat 70. Duke współfirmował zespół z Billym Cobhamem (Cobham-Duke Band), a w latach 80. ze Stanleyem Clarkiem (Clarke-Duke Project). Uczestniczył w sesjach dwóch płyt Milesa Davisa: „Tutu” i „Amandla”. W tym okresie stał się rozchwytywanym sessionmanem i producentem, pracując z takimi artystami jak Michael Jackson („Off The Wall”), Al Jarreau, Dee Dee Bridgewater, Barry Manilow, Take 6, Gladys Knight, Anita Baker i Dianne Reeves, która jest jego kuzynką.

Pozostawił po sobie wiele płyt. Kilka lat temu związał się z wytwórnią Heads Up, dla której nagrał „Dukey Treats” (2008) i „Déjá Vu” (2010) oraz tę ostatnią „Dream Weaver” (2013).

George Duke grał w Warszawie na Jazz Jamboree ’72 z Kwintetem Cannonballa Adderleya, w 2004 wystąpił ze swoim zespołem w Teatrze Narodowym. 

P.B.