Joe Cocker

Daniel Wyszogrodzki

Popularny brytyjski wokalista zmarł po ciężkiej chorobie 22 grudnia 2014 roku. Miał 70 lat. Wielokrotnie występował w Polsce, po raz ostatni w Warszawie w 2012 roku.

Miał głos. Jedyny w swoim rodzaju – szorstki, zachrypnięty, niepowtarzalny. Ale to nie wszystko. Miał charyzmę, siłę i – co bardzo ważne – gust. W zasadzie nie pisał materiału. Ale z bogatego repertuaru muzyki pop, soul i R&B umiał wydobyć prawdziwe perły. Umiał ryzykować. I przede wszystkim: potrafił stworzyć z każdej zapożyczonej piosenki utwór na wskroś własny. Zdefiniował na nowo pojęcie coveru, nagrywając piosenkę The Beatles With a Little Help From My Friends i wykonując ją następnie w Woodstock. To była sensacja – hit numer jeden i początek kariery.

Urodził się 20 maja 1944 roku w Sheffield. Już w młodości założył z kolegą Chrisem Staintonem (gitarzysta basowy i klawiszowiec, muzyk sesyjny) zespół o nazwie, którą zainspirował organista jazzowy Jimmy Smith – The Grease Band. Poza głosem, wokalistę wyróżniały spazmatyczne wyrzuty ramion, jego znak firmowy.

Po przełomowym występie na festiwalu w Woodstock stworzył własną legendę – jego trupa koncertowa Mad Dogs & Englishmen objeżdżała USA w 1970 roku w składzie, o jakim można było tylko pomarzyć (m.in. Leon Russell, Carl Radle, Jim Gordon, Jim Keltner, Jim Price i Bobby Keys, a także wokalistka Rita Coolidge). A jednak alkohol i tzw. rock’n’rollowy styl życia szybko wyrzuciły wokalistę poza główny obieg. Przez pozostałą część dekady coraz rzadziej występował, nagrywał coraz gorsze płyty.

Jego powrót w latach 80. był triumfalny. Dokonało się to za sprawą duetu Up Where We Belong, nagranego z Jennifer Warnes (świetną wokalistką, wsławioną nagraniami z Leonardem Cohenem i przebojami filmowymi) do filmu „Oficer i dżentelmen” (1982). Od tamtej pory nagrywał coraz lepsze płyty i zdobywał stale rosnące uznanie dzięki takim hitom jak You Can Leave Your Hat On, Unchain My Heart, Shelter Me, Summer in the City, Don’t Let Me Be Misunderstood, N’Oubliez Jamais.Nadal popularyzował twórczość autorów „niszowych”, jak Leonard Cohen czy Randy Newman. Konsekwentnie wracał do piosenek Boba Dylana i Beatlesów. Nie uznawał barier stylistycznych – z jednakową swobodą sięgał po utwory takich artystów jak Stevie Wonder, Bob Marley, Van Morrison i John Hiatt. Przeszukiwał repertuar zespołów tak różnych, jak Blind Faith, The Lovin’ Spoonful, czy INXS.

Joe Cocker na Woodstock, 1969

Imponująca jest liczba gościnnych projektów, w których wziął udział. Na swoje płyty i koncerty zapraszali go najwięksi: John Lee Hooker, Bo Diddley, James Brown, B.B. King, a także Lulu, Santana, Al Jarreau, Eros Ramazzotti oraz Luciano Pavarotti.

Był prawdziwym facetem w plastikowym świecie rocka. Kiedy śpiewał You Are So Beautiful, każda kobieta czuła się piękna.

Daniel Wyszogrodzki